Yazmak istıyorum !!!

Yazmak istiyorum!
Doymadan bıkmadan yazmak!
Ne zaman düşüncelere dalsam, kalemi elime almam gerektiğine inanırım... Ama kalemi elime aldığımda, bir an tıkanır kalırım, öyle bir andır ki içimi kemirir bilinmezlik... Sonra kızarım kendime, ağlayasım gelir...
Ah bir döksem satırlara kendimi...
Neden der dururum, "Neden yazamıyorum?" Daha saniyeler önce bin bir türlü düşünceyle, yastığa başımı koymuşken, kalemi elime alıp bunları yazayım dediğimde; tam satırla kalemin buluştuğu noktada biter tüm düşünceler. Neden?
Bu kadar çaresiz mi kaldım? Tek dermanım kalemim bile çare olamıyor...
Sözün bittiği an gibi!
Bu nasıl bir acizliktir ki, başkalarına anlam veremiyorken takılmarından dolayı hayata...
Şimdi çaresizleri mi oynuyorum bende!
Sanırım sabah olduğunda güleceğim yine kendime...
Yine kahkahalarımı dağıtacağım çevremdekilere...
Onlar gıptayla bakacak yine...
Kimisi kıskanacak onca yakarış, dırdır içinde, içten gelen gülüşleri...
Sonra onlara bile umut ışığı olacak...
Diyaframım patlayıncaya kadar, gözlerimden yaş gelinceye kadar güleceğim...
Ve
Can Yücel gelecek yine aklıma
"Bil ki ağladığın kadar güleceksin"...